Na današnji dan 1707. godine, preminuo je Mustafa Ejubović – Šejh Jujo, jedna od najmarkantnijih ličnosti, te najvećih pisaca Bosne i Hercegovine na prelazu iz 17. u 18. stoljeće. Izučavao je pravo, književnost, gramatiku, akaid i tefsir, filozofiju i astronomiju. Pisao je na arapskom, turskom i perzijskom jeziku.
Šejh Jujo rođen je 1651. godine u Mostaru, gdje je učio pripravne nauke, a zatim pohađao medresu. Na dalje školovanje, 1677. godine, odlazi u Istanbul, na čuveni Univerzitet “Sahn-i Seman”. Nakon četiri godine je diplomirao, ali je u Istanbulu ostao još 11 godina. Prema pisanju historičara, kada mu je ponuđeno da bude savjetnik sultana, on je odbio, rekavši: „Osjećam blagi povjetarac Svemilosnog, dolazi iz Hercegovine i nemam snage da odolim zovu rodne grude koja teško podnosi nedaće”. Vratio se i bio muftija u rodnom gradu Mostaru te predavao više predmeta u Karađoz-begovoj medresi.
“Znanje morate sticati iz žive riječi ljudi”
Svoju biografiju Šejh Jujo je sam napisao, navodeći svojih 26 djela, ali utvrđeno je da je napisao i izučavao 42 djela. I danas se prepričavaju njegove mudrosti, a jedna od njih je: „Znanje morate sticati iz žive riječi ljudi, jer čovjek pamti najljepše od onoga što je čuo, a govori najljepše od onoga što je zapamtio”.
Upamćen je i po svojoj skromnosti, jer se nije uzdizao ni nad jednim čovjekom, lično je posluživao u učionici u kojoj je podučavao učenike, u njoj ložio vatru, palio svjetiljku i sam je čistio. Svojim načinom života Šejh Jujo je postao predmet legendi koje žive i danas, 318 godina nakon njegove smrti.
Argument.ba
